به گفته صریح مرکز بررسی کردن های استراتژیک در مورد «اوضاع حجاب در ایران»

به گفته صریح مرکز بررسی کردن های استراتژیک در مورد «اوضاع حجاب در ایران»

|به گفته صریح مرکز بررسی کردن های استراتژیک در مورد «اوضاع حجاب در ایران» از مسیح داراب|

صدای شیعه: در آن به گفته ۲۰ صفحه‌ای که خلاصه‌ای از آن هم در پی می‌آید، «پدیده بدحجابی و همچنین فراتر از آن هم پیشامد جدید زنان، یکی از مناقشه‌برانگیزترین مسائل فرهنگی و همچنین فرهنگی و اجتماعی» دانسته شده می باشد که «نظام جمهوری اسلامی با آن هم مواجه و همچنین توجه به آن هم از اهمیت بسیاری برخوردار می باشد».

در مقدمه آن به گفته با ذکر آنکه «نگرانی‌ها درخصوص اوضاع حجاب با گذشت ۹ سال شمسی از زمان تصویب قانون، همچنان بابت آنچه که گفته می‌می شود عدم اجرای کامل قانون و همچنین مسئولیت‌ناپذیری دستگاه‌های مربوطه می باشد، وجود دارد»، پس نتیجه آن می شود که دو پژوهش انجام‌شده توسط مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران در سال شمسی‌های ۱۳۸۵ و همچنین ۱۳۹۳ مورد بررسی کردن قرار گرفته می باشد که طی آن هم با اشاره به پژوهش‌هایی که در طول چند دهه قبل در مورد نگرش‌های مرتبط به حجاب انجام شده‌اند، به تحقیقی در مورد ارزش‌ها و همچنین نگرش‌های ایرانیان در سال شمسی ۱۳۵۳ توسط علی اسدی گرفته شده می باشد، توجه داده شده  که در آن هم در مورد ترجیحِ داشتن همسر باحجاب یا بی‌حجاب، سنجشی گرفته شده و همچنین یافته‌های آن بررسی نشان می‌دهد که در سال شمسی ۱۳۵۳ – چهار سال شمسی قبل از وقوع انقلاب اسلامی – سه‌چهارم جمعیت ( ۷۵ قسمت و بخش) ترجیح می‌داده‌اند همسر باحجاب داشته باشند و همچنین ۷ قسمت و بخش نیز تمایل به داشتن همسر بی‌حجاب داشته‌اند.

در ادامه آن به گفته با تاکید بر آنکه «حاکمیت سیاسی انقلابی و همچنین مبتنی بر اجرای قوانین اسلامی در حوزه حجاب در شرایطی آغاز شده می باشد که حداقل ۲۵ قسمت و بخش جمعیت تمایل آشکاری به داشتن همسر باحجاب نداشته‌اند»، می‌افزاید: نگاه‌ها در مورد نحوه مواجهه حکومت با پیشامد جدید بدحجابی به نظر می‌رسد در طی دهه قبل تغییر یافته می باشد و همچنین نزدیک به قستی از پاسخ‌دهندگان به پژوهش  سال شمسی ۱۳۹۳، معتقدند حجاب، پیشامد جدید‌ای فردی یا شخصی می باشد و همچنین حکومت نباید در آن هم دخالت کند. آن مقدار و اندازه و میزان در سال شمسی ۸۵ برابر  34/8 قسمت و بخش بوده که نشان می‌دهد تعداد افرادی که معتقدند حکومت نباید در بحث حجاب دخالتی کند، در آن مدت افزایش ۱۵ درصدی داشته می باشد. در مقابل، حدود ۴۰ قسمت و بخش پاسخگویان معتقدند بایستی و حتما با بدحجابی برخورد می شود که آن مقدار و اندازه و میزان در سال شمسی ۸۵ برابر با ۵۵/۵ قسمت و بخش بوده می باشد یعنی از تعداد معتقدین به دخالت حکومت در آن مدت ۱۵ قسمت و بخش کاسته شده می باشد. ۵۸/۹ قسمت و بخش شهروندان و مردم شهر ایران در سال شمسی ۱۳۸۲ نیز حجاب را امری مذهبی که اجرای آن هم الزامی می باشد، تلقی می‌کرده‌اند، به عبارتی در سال شمسی ۱۳۸۲، ۴۱/۱ قسمت و بخش شهروندان و مردم شهر موافق اجباری شدن حجاب نبوده‌اند.

در قسمت و بخش غیره ای از آن به گفته نیز با تاکید بر آنکه «می‌قدرت پس نتیجه آن می شود که گرفت که در سال شمسی ۱۳۹۳ بیش از ۴۱ قسمت و بخش حجاب را امری فردی دانسته و همچنین رعایت آن هم را الزامی نمی‌دانند»، تصریح شده می باشد که «مطالبه اجرای الگوهای مطلوب و همچنین رسمی پوشش زنان در جامعه‌ای که حداقل ۴۱ تا ۵۰ قسمت و بخش آن هم، حجاب را امری فردی و همچنین اختیاری می‌داند، خیلی زیاد دشوار می باشد

همچنین در ادامه آن به گفته به پژوهش‌های پیمایشی متعدد شورای فرهنگ عمومی جهت ارزیابی اوضاع حجاب در جامعه اشاره شده می باشد که در پس نتیجه آن می شود که آن پژوهش‌ها که بر مبنای تعریف شرعی پوشش، در ۱۳ موج، با نمونه‌ 4 هزار نفری، اوضاع پوشش در سطح شهرستان تهران مقدار و اندازه گرفته شده می باشد و همچنین آخرین موج مرتبط به تابستان سال شمسی ۱۳۹۲ می باشد.

تقریباً بهترین اوضاع پوششی و همچنین آرایشی در حکومت نهم در سال شمسی‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ بوده می باشد و همچنین بعد از آن هم اوضاع پوششی و همچنین آرایشی از سال شمسی ۸۸ روند نزولی یافته می باشد و همچنین رعایت حدود شرعی پوشش تا سال شمسی ۱۳۹۲ نسبت به سال شمسی ۱۳۸۶ که اولین سنجش انجام شده می باشد، ۱۰ قسمت و بخش افت کرده می باشد و همچنین ۱۰ قسمت و بخش هم از مقدار و اندازه و میزان چادری‌ها کاسته شده می باشد.

به گفته مرکز تحقیقات استراتژیک با ذکر آن نقطه که «متولیان انجام پژوهش‌های شورای فرهنگ عمومی در حکومت دهم معتقدند احتمالاً در طول ۱۰ ماه آغازین حکومت یازدهم، مقدار و اندازه و میزان افت رعایت حدود شرعی، بیش از دو حکومت نهم و همچنین دهم می باشد»، تاکید می‌کند که شباهت‌هایی میان نتایج پژوهش‌های گرفته شده توسط مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران و همچنین شورای فرهنگ عمومی وجود دارد. شامل آنکه هر دو پژوهش نشان می‌دهند کاهش الگوهای رسمی چادر و همچنین مانتو – مقنعه رخ داده می باشد و همچنین مقدار و اندازه و میزان کاهش نیز بین ۱۰ تا ۲۰ قسمت و بخش می باشد.

در قسمت و بخش سوم آن به گفته نیز با اشاره به چالش‌های سیاست‌گذاری در عرصه حجاب و همچنین عفاف، آمده می باشد‌ که «علی‌رغم گذشت بیش از سه دهه از انقلاب اسلامی، هنوز رویکرد مناسب جهت ترویج حجاب، صورتبندی نشده می باشد و همچنین بعضی معتقدند تنها راه مقابله با بی‌حجابی اقدامات انتظامی می باشد. در حالی که بعضی دیگر با اشاره به عدم کارایی روش‌های مذکور شامل گشت ارشاد و همچنین پس نتیجه آن می شود که معکوسی که در دهه اخیر به دنبال داشته می باشد، حکومت را به روش‌های فرهنگی و همچنین بهره بری و استفاده از زبان مهربانانه سوق می‌دهند و همچنین اتخاذ رویکردی مناسب جهت مواجهه با پیشامد جدید بدحجابی در چنین فضایی خیلی زیاد دشوار می باشد

آن به گفته تصریح می‌کند که «رویکردهایی که در قبل اتخاذ شده‌اند که بارزترین آن هم‌ها، قانون راهکارهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف و همچنین حجاب می باشد، هدف انتقادات قرار دارند و همچنین حداقل اجماع آن هم می باشد که دستگاه‌های ذی‌ربط از اجرای آن هم به‌روش کامل سر باز زده‌اند. کارشناسانی هم که از موضع اتخاذ رویکردهای غیرخشن و همچنین پیدایش تغییرات فرهنگی و اجتماعی گسترده سخن می‌گویند، صورتبندی عملی مشخصی جهت راهکارهای پیشنهادی ارائه نمی‌کنند و همچنین هنوز الگوی مشخصی از تحقیقات جهت شاخص‌سازی اوضاع حجاب در قالب کمیت‌هایی که حداکثر اجماع میان محققان و همچنین سیاستگذاران درخصوص آن هم‌ها وجود داشته باشد، وجود ندارد

در انتهای آن به گفته نیز با ذکر آن نقطه که «شناخت اوضاع پدیده‌های فرهنگی و اجتماعی کشور، نیازمند شاخص‌هایی می باشد که درخصوص آن هم‌ها اجماعی وجود داشته باشد و همچنین سنجش دورهای آن هم‌ها امکان رصدکردن تغییرات فرهنگی و اجتماعی را فراهم آورد»، تاکید شده می باشد که «درخصوص حجاب چنین شاخص‌هایی و همچنین تحقیقات مناسب بر مبنای آن هم‌ها وجود ندارد. کارشناسان در حالی از ناکارآمدی الگوهای پیشین سخن می‌گویند که درخصوص الگوهای ایجابی جدید نیز از ارائه کلیات فراتر نمی‌روند و همچنین گفتن عباراتی نظیر زبان مهربانانه یا روش‌های غیرخشن، به معنای حل پیشامد جدید سیاستگذاری در عرصه حجاب نیستند و همچنین آن عبارات نیز راهبرد مشخصی را نشان نمی‌دهند. سیاستگذاری درخصوص حجاب در چنین فضایی که متغیرهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی، تاریخی، فرهنگی و همچنین سیاسی و همچنین تغییرات در ادراکات و همچنین نگرش‌های ایرانیان لحاظ نمی‌شوند، ناکارآمدی‌های بسیاری دارد که آن ناکارآمدی‌ها به صورت تجربی مشخص شده‌اند و همچنین حتی بهره بری و استفاده‌های سیاسی از آن هم‌ها نیز به عمل می‌آید، ولی باید توجه داشت حداقل بر اساس نظرات گفتن شده از سوی بعضی مسئولین مرتبط، راهبرد مشخص و همچنین شناخته‌ای مورد بهره بری و استفاده و نیاز ضروری جهت سیاستگذاری مناسب، مغفول می باشد

منبع: ایسنا

انتهای پیام

به گفته صریح مرکز بررسی کردن های استراتژیک در مورد «اوضاع حجاب در ایران» در تاریخ ۱۹۷۰-۰۱-۰۱ ۰۳:۳۰:۰۰ نشر یافته شده شده می باشد

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*

خرید vps خرید vps ارزان خرید سرور مجازی خرید سرور مجازی ارزان خرید وی پی اس خرید وی پی اس ارزان